MISSIEHUIS CADIER EN KEER : SPRINGPLANK OF RUSTBANK?

Stralend en in alle rust ligt het S.M.A. missiehuis tijdens deze mei-dagen op de helling van het Bakkersbosch in het zonnetje te koesteren.
Tè rustig en tè gezapig vindt de nieuwe generatie van jonge missionarissen die voor meer dan de helft uit leken bestaat.

Het missiehuis herbergt vier missionaire core-activiteiten van de S.M.A., die zich nog steeds een daadwerkelijk missionerende en toekomstgerichte missionaire groepering van de Rooms Katholieke Kerk wil blijven noemen , waar anderen allang een “wie legt de sleutel onder de mat ?”beleid voeren.
Vooreerst is er het Afrika Centrum met museum, bibliotheek, workshops etc. geheel gericht op een betere bewustmaking van de Afrikaanse culturen met name onder de jongeren. Het beantwoordt aan de doelstellingen van de missionaire visie van de SMA, zeker als het gaat om bewustwording binnen kerk en maatschappij in Nederland. Met meer dan 18.000 bezoekers is het een volwaardige en belangrijke missionaire activiteit die hoogst actueel genoemd kan worden vandaag de dag.Vraag wordt wellicht in de toekomst in hoeverre medewerkers een groot aantal vrijwilligers van het Afrika Centrum zich in de SMA herkennen, niet alleen als bron van oorsprong, maar ook nog als belangrijke inspirator en huidig verantwoordelijke.

Vervolgens is er de fondswerving. Sinds jaar en dag kent de SMA twee grote acties. De Lourdes actie in het voorjaar en de kerstkaarten actie in december.
Deze twee acties staan al jaren onveranderd op het programma. Voor zover de niet altijd even gemakkelijk te verkrijgen informatie in deze reikt, handhaaft zich het niveau van opbrengsten die aan de missionaire activiteiten van de SMA in de brede zin van het woord besteed worden. Vergrijzing van het donor-bestand wordt wel geconstateerd maar tot nu toe weinig aan gedaan.
De opleiding tot zowel priester als leken missionaris is tot nu toe door de SMA serieus genomen en vindt haar realisatie binnen het CMPA (Centrum Missionaire Participatie Afrika) . Daarmee is de SMA het enige instituut dat missionaire veldwerkers binnen de Nederlandse kerk opleidt. Het resultaat mag er zijn.De laatste jaren zijn zeven Nederlandse en zes Poolse mannen vanuit Cadier en Keer tot priester gewijd en vetrokken er meer dan vijftien vrouwen en mannen als leken missionaris. Niet altijd met onverdeeld succes als men kijkt hoe het deze jonge mensen na hun opleiding vergaat, maar toch in grote meerderheid een aanwas waar de SMA zeker trots op mag zijn. Zeker waar het priesterkandidaten aangaat staat men niet voor de deur te trappelen en is het huidige bestuur tanend met het willen overschrijden van grenzen binnen het Europa van morgen als het gaat om werven van nieuwe leden. Momenteel studeren er nog twee priester en vijf leken kandidaten.
Waar wringt dan de schoen als er ondanks het tegen de stroom oproeien van het Nederlandse SMA- schip, toch redelijk koers schijnt te worden gehouden ?
De jongere generatie vindt dat er meer resultaten met meer jonge missionarissen in de missie bereikt konden worden, als de aandacht voor het KVH (kloosterverzorgingshuis) niet zo buiten proportioneel de aandacht gegeven zou worden.

En daarmee zijn we bij de vierde activiteit die zich binnen het missiehuis afspeelt: namelijk de zorg en aandacht voor de oudere missionarissen van de SMA de OLA zusters en tegenwoordig ook al een aantal verzorgingsbehoeftigen zonder missionair verleden.

Uiteraard is de zorg voor de terugkerende missionaris van groot belang, temeer daar door het zo lang afwezig zijn m.b.t. eigen familie, zij of hij meer dan welk ander religieus dan ook aangewezen is op zijn eigen instituut.
Voor de meeste religieuze instituten of congregaties is het echter praktisch de enige zorg die men nog heeft en wordt er daadwerkelijk nog maar weinig over wat anders gepraat of vergaderd. Een discussie die overigens gewild of ongewild overgenomen wordt door ingehuurde deskundigen die er zorg voor moeten dragen dat de geldstroom van overheidswege niet stagneert. Want hier ligt met name voor de SMA het grote verschil met haar andere activiteiten: de bejaardenzorg wordt in haar totaliteit tot nu toe bijna helemaal gesubsidieerd door de overheid ! Iets waar de overheid steeds meer van af wil, want het moet allemaal goedkoper en dus “thuiszorg”worden. Maar zelfs dan is het zaak er voor te zorgen dat het missiehuis het huis van de zorg blijft en de overheidssteun in goede banen wordt binnen geleid. Daar heeft de jonge generatie ook nog geen moeite mee.

Waar de onvrede ontstaat is op het moment dat als het over visie en beleid gaat, men weinig of geen rekening houdt met het feit dat er een beleid en visie op tafel ligt waar weinig of niet naar gekeken wordt ! Elke zes jaar is er een gekozen vergadering die zich buigt over de afgelopen en vooral de komende zes jaar.

De laatste was in 2001. En ofschoon met betrekking tot ouderenzorg alles in het werk gesteld is en er zelfs een jonge leken-missionaris full-time ter beschikking is, die praktisch geheel wordt opgeslorpt door de bejaardenproblematiek, wordt met betrekking tot uitzending van nieuwe missionarissen alleen maar met de wenkbrauwen gefronst vanwege de hoge kosten en de moeilijkheden in het veld. Natuurlijk onderkennen de jongeren dat binnen de kerk zelf fondsen werven vandaag de dag wat anders is dan fondsen van de overheid verkrijgen. Maar jongeren werven die vervolgens struikelen over de rollators in de gangen van het missiehuis, is geen aanbieden van toekomstperspectief. En het is nog maar de vraag of de oudere missionarissen dat zelf ook zo willen. Of men inderdaad zit te wachten op een afkoelmachine voor de pudding die 17.000,- Euro (!) kost, of er inderdaad een zonwering van duizenden Euro’s moet komen voor ramen waar de zon amper op schijnt, etc.

De Provinciale vergadering van 2001 gaf hoogste prioriteit aan werving, vorming en uitzenden van nieuwe missionarissen. Kwalitatieve voorbereiding door gedegen studie en vorming dienen daaraan vooraf te gaan. Het was de reden waarvoor het missiehuis meer als honderd jaar geleden gebouwd werd. Natuurlijk is het een goede plek en kan het zelfs een verrijking voor de opleiding zijn als de terugkerende missionaris er ook zijn home vindt, maar als de uiteindelijke aandacht en middelen op de eerste plaats bestemd zijn voor de ouderen dan heeft de SMA een probleem binnen haar gelederen.
Gelukkig is er eind juni een BPB (Bijzonder Provinciaal Beraad), dan komen allen die deelgenomen hebben aan de Provinciale Vergadering van 2001 weer bij elkaar en daar alleen kan beleid worden ge(her)formuleerd als de SMA tenminste zich zelf wil blijven en door wil blijven varen met jonge krachten.